Plaut

     Plaut, Titus Maccius Plautus (ok. 250 - 184 p.n.e.) - największy komediopisarz rzymski. Przypisywano mu ok. 130 sztuk, z których zachowało się 21. Plaut pisał wyłącznie utwory typu fabula palliata, przerabiając na łacinę wzorem swych poprzedników (zobacz Andronikos i Newiusz) wątki znanych przedstawicieli greckiej tzw. komedii nowej (Difilosa, Menandra, Filemona). Tworzył również tzw. komedie intrygi, w których najważniejszą rolę pełnił sprytny niewolnik lub hetera (często zaginiona przed laty wolna dziewczyna). Plaut dokonał wielu zmian w stosunku do swoich pierwowzorów, stosował tzw. kontaminację, mieszając postacie i sceny z różnych komedii i komplikując intrygę. Dostosowywał akcję do gustów i klimatu ówczesnego Rzymu (wstawki farsowe, brak chórów). Zamiast dłuższych dialogów pisał partie wokalne (cantica). Wprowadził też balet.

     Plaut stworzył galerię słynnych typów scenicznych postaci (lekkomyślny młodzieniec, sprytny niewolnik, zachłanna hetera, bezwzględny rajfur, surowy ojciec, zarozumiały żołnierz itp.). Pisał językiem potocznym, giętkim, obrazowym, pełnym dowcipu. Do najciekawszych jego komedii zaliczyć można: Amfitriona, Skarb, Strachy, Jeńców, Braci, Żołnierza samochwała, Pseudolusa, Linę, Kupca, Dzień trzygroszowy. Grano je przez całą starożytność.