Prokopiusz z Cezarei

     Prokopiusz z Cezarei, Prokop z Cezarei (zm. ok. 562 r. n.e.) - ostatni wielki historyk starożytności, najsłynniejszy historyk bizantyjski. Największym jego dziełem jest Historia wojen w którym w 8 księgach opisał wojny Justyniana z Persami, Wandalami i Gotami. W pierwszych dwóch księgach opisuje walki na wschodzie z perskimi Sasanidami od 408 roku, po czasy mu współczesne. Następne dwie księgi Prokopiusz poświęcił walkom Justyniana przeciwko Wandalom i Maurom w Afryce, które przedstawia w szerszym kontekście historycznym. Pozostałe księgi Historii poświęcone są wojnom z Gotami o Italię. Wśród licznych dygresji historyczno-geograficzno-etnograficznych Prokopiusz podaje tu wiele informacji o plemionach słowiańskich. Jest również autorem dwóch mniejszych utworów. O budowlach to sześć krótkich ksiąg o sakralnych, świeckich i wojskowych budowlach Justyniana w Konstantynopolu i na granicy perskiej oraz o budowlach Armenii, wybrzeża Morza Czarnego, Europy, Azji Mniejszej, Palestyny, Egiptu i prowincji afrykańskich. Kolejne jego dzieło, Historia sekretna, zostało odnalezione setki lat później w Bibliotece Watykańskiej, choć wcześniej było o nim wiadomo z wzmianki w bizantyjskim leksykonie encyklopedycznym Suda. Historia opisuje zbrodnie, afery i intrygi dziejące się na dworze Justyniana i Teodory.