Kallimach z Kyrene (ok. 310-240 w. p.n.e.) - grecki poeta i filolog okresu hellenistycznego, wybitny przedstawiciel poezji aleksandryjskiej. Żył i pracował w Aleksandrii jako bibliotekarz Biblioteki Aleksandryjskiej, opracował pierwszy katalog, był twórcą bibliografii i prekursorem historii literatury. W rozległej spuściźnie naukowej pozostawił około 800 ksiąg z zakresu filologii, bibliografii i mitografii. Był też autorem małych form poetyckich: elegii, hymnów, pieśni, jambów, epylionów i epigramów. Sławę zdobyły elegie Aitia przedstawiające lokalne obyczaje, a kunsztowna poezja pisana z wielkim talentem, na ówczesne czasy nowatorska, zdobyła dużą popularność i została uznana jako wzór nowego stylu. Zachowało się 6 hymnów kierowanych do różnych bóstw greckich, a także elegia Warkocz Bereniki, idylliczny epylion Hekale (we fragmentach) i 13 jambów, w Antologii Palatyńskiej znaleźć można 63 epigramy. Z prac filozoficznych ważną pozycję stanowią Pinakes (Tablice), składający się z 120 ksiąg katalog rękopisów Biblioteki Aleksandryjskiej.